söz

aynılıklardan bıkmıştın
yine düştün tuzağa...
ama bu kez son...
söz

göz

hani kalbin aynasıydı gözler..
o hâlde söze ne gerek var...
ama şimdi yum gözlerini
onlar da sussun...

sis

yürüyorsun...
yağmurla ıslanmış kaldırımlarda
önünü göremiyorsun...
sisin içinde kaybolmuş,
sessiz...
sedâsız...
öylece yürüyorsun...

ip

meğer ne kadar inceymiş...
koptu..
ya elini kolunu bağlayan bu ip?
o neden kopmuyor?

o

kelimeler daha az,
cümleler daha kısa olsa...
tek bir ses yetmez mi?
o...